پيش‌آر، ساقي، آن مي چون زنگ را

شاعر : اوحدي مراغه اي

تا ما براندازيم نام و ننگ راپيش‌آر، ساقي، آن مي چون زنگ را
تا رنگ پوش ما بسوزد رنگ راامشب زرنگ مي برافروز آتشي
مطرب، تو نيز آخر بساز آن چنگ رابي‌روي او چون عود مي‌سوزد تنم
عقلي نبودست اين فقيه دنگ رابا فقيه از عقل مي‌گويد سخن
دوري بگرياند کلوخ و سنگ رابي‌او نباشد دور اگر گريان شوم
ياد آوريد اين عاشق دلتنگ رااي همرهان، پيش دهان تنگ او
سرباز کش يک لحظه پيش آهنگ راوي ساربان، طاقت نداري پاي ما
وانگه فراق يار شوخ شنگ راناچار باشد هر فراقي را اثر
او صلح مي‌جويد، رها کن جنگ رااي آنکه کردي رخ به جنگ اوحدي